Προβολή 19/11: Bicycle Thieves

Από αυτήν την Κυριακή ξεκινάμε το αφιέρωμα στον Ιταλικό κινηματογράφο με το Bicycle Thieves του Vittorio De Sica.



Στην μεταπολεμική Ρώμη, σε μια αλάνα, ένα τσούρμο ανέργων με αγωνία περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο από το γραφείο εύρεσης εργασίας. Η τύχη χαμογελά στον Αντόνιο Ρίτσι, ο οποίος επιλέχθηκε να εργαστεί ως αφισοκολλητής. Η δουλειά όμως απαιτεί ποδήλατο και ο Ρίτσι το έχει δώσει ενέχυρο. Έτσι η οικογένεια πουλάει τα σεντόνια της προκειμένου να αποκτηθεί το ποδήλατο. Την ώρα όμως που ανεβασμένος στη σκάλα του κολλά ευτυχισμένος μια αφίσα, του κλέβουν το ποδήλατο. Τότε ξεκινά την οδύσσεια του στις φτωχογειτονιές της Ρώμης προκειμένου να εντοπίσει τον κλέφτη και να πάρει πίσω το πολύτιμο ποδήλατο του. Σύντροφος στην περιπέτεια του, ο δεκάχρονος γιος του, ο Μπρούνο.
Το τόσο απλό όσο και διαχρονικό σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Λουίτζι Μπαρτολίνι. Το "Κλέφτης Ποδηλάτων" αποτελεί έναν ορισμό του ιταλικού νεορεαλισμού και μαζί ένα από τα κορυφαία σημεία του. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος της εργατικής τάξης και οι όροι διαβίωσης μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τα στούντιο εγκαταλείπονται και οι χαρακτήρες απεικονίζονται στο καθημερινό τους περιβάλλον, πρωταγωνιστές οι απλοί άνθρωποι με ερμηνείες βγαλμένες απ'τη ζωή και όχι οι επαγγελματίες ηθοποιοί.  Ένας από αυτούς ο πρωταγωνιστής μας, Λαμπέρτο Ματζοράνι, που ήταν τότε ένας φτωχός εργάτης εργοστασίου.
Μέσα από τα συντρίμμια του πολέμου ο Ντε Σίκα σκηνοθετεί υποδειγματικά μια ταινία αριστούργημα για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Κέρδισε το Ειδικό βραβείο Οσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία επτά χρόνια πριν καθιερωθεί αυτή η κατηγορία.  Στα λόγια του  Όρσον Γουέλς «Ο Ντε Σίκα κατάφερε κάτι αδιανόητο, εξαφάνισε την κάμερα!». Μια ουμανιστική κριτική στην διαλυμένη κοινωνία της εποχής, αλλά και στον εμπορικό κινηματογράφο των μεγάλων παραγωγών. Μια ταινία που συγκίνησε πολλούς και αγαπήθηκε όσο λίγες.


Προβολή 12/11 "The cranes are flying"

Ο Μπόρις και η Βερόνικα είναι ένα νέο και ερωτευμένο ζευγάρι. Η έκρηξη του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας όμως, θα διασπάσει την ευτυχία τους. Ο Μπόρις δηλώνει εθελοντικά να καταταγεί στο στρατό και φεύγει για το μέτωπο αφήνωντας καταρακωμένη την Βερόνικα. Η τύχη του Μπόρις αγνοείται, όταν κατά την διάρκεια ενός βομβαρδισμού οι γονείς της Βερόνικα χάνουν φρικτά την ζωή τους και ο πατέρας του Μπόρις την καλεί να μείνει με την οικογένεια του. Ο ξαδερφό του Μπόρις όμως, ο Μάρκ την ερωτεύεται και προσπαθεί να την κερδίσει. Οι Γερμανοί παράλληλα συνεχίζουν νικηφόρα την πορεία τους στην καρδιά της Ρωσίας αναγκάζοντας τους μαζί με πολλές άλλες οικογένειες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να καταφύγουν ανατολικά.


Το «Όταν Περνούν οι Γερανοί» ήταν η πρώτη σοβιετική παραγωγή που έδειξε με συγκινητικό τρόπο τον αντίκτυπο του πολέμου πάνω στους απλούς πολίτες. Ο πόνος, ο χαμός των αγαπημένων προσώπων αλλά και η ελπίδα και η πίστη δημιοργούν ένα έντονα συναισθηματικό και αντιπολεμικό κλίμα. Η ταινία επικεντρώνεται στην πιο θλιβερή σελίδα της ρώσικης ιστορίας, όταν η ικανότατη γερμανική μηχανή κατατρόπωνε εύκολα τον άσχημα οργανωμένο και εξοπλισμένο ρωσικό στρατό, αντί να εξυμνεί τις ένδοξες νίκες του Κόκκινου Στρατού. Οι Σοβιετικοί θεατές πιθανότατα είχαν κουραστεί από την προπαγάνδα και αγάπησαν αυτήν τη μελέτη των πολεμικών εμπειριών τους. Έτσι ενώ στα τελευταία χρόνια του Στάλιν ο σοβιετικός κινηματογράφος είχε σχεδόν εξαφανιστεί, μετά το θάνατο του το 1953, άρχισε σιγά-σιγά να ξεπροβάλλει αναγεννημένος με χαρακτηριστικό σύμβολο αυτήν την ταινία.
Ο Καλατόζοφ παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας μαζί με τον θαυμάσιο οπερατέρ του Σεργκέι Ουρουσέφσκι και τις φωτογραφικές λήψεις του, επινοώντας ευρηματικές γωνίες λήψης και δημιουργώντας εκπληκτικά πλάνα με σκηνοθετική γεωμετρία που κόβει την ανάσα. Μια αριστουργηματική ρωσική ταινία, που είναι από τις πρώτες που αμφισβητούν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Υπέροχες, εξπρεσιονιστικές λήψεις, σπουδαία φωτογραφία, κορυφαίοι ρόλοι με την Τατιάνα Σαμοΐλοβα να ξεχωρίζει ως Βερόνικα. Σκληρή κριτική αλλά και αγάπη για την πατρίδα και φυσικά ύμνος στον πραγματικό έρωτα.

Προβολή 5/11/2017: Brat

Την Κυριακή (5/11) στις 9:30 στο στέκι μας!

Brat (1997) του Aleksei Balabanov.


Βρισκόμαστε στη μετακομμουνιστική Αγία Πετρούπολη, πρώην Λένινγκραντ. Ο νεαρός Ντανίλα επιστρέφει εδώ μετά το στρατιωτικό του κι αμέσως ο μεγάλος αδερφός του τον στρατολογεί σε μια οικογενειακή επιχείρηση συμβολαίων θανάτου. Καθώς βυθίζεται αργά στο νέο εργασιακό περιβάλλον δοκιμάζεται η προσωπική ακεραιότητα και η ηθική του.
  Ο Μπαλαμπάνοφ είναι ίσως ο πιο απρόβλεπτος, ο πλέον συνταρακτικός, ο πιο σκοτεινός, σύγχρονος ρώσος δημιουργός ταινιών. Η βία κυριαρχεί στις εικόνες του, είτε αναφέρονται στο πορτρέτο του νεαρού εκτελεστή (Αδερφός 1 & 2) είτε μιλάνε για το βρώμικο πόλεμο της Τσετσενίας (War). Αν και ο ίδιος δεν πίστευε ποτέ πως οι ταινίες είναι πολιτικές, δεν ήταν δύσκολο να διακρίνεις μια σαφή θέση ενάντια σε ένα σάπιο κατεστημένο με την εικόνα μιας χώρας σε αποσύνθεση, τόσο από την υποκρισία των μετα-Σοβιετικών κυβερνήσεων αλλά και των αστυνομικών αρχών.
  Η ατμόσφαιρα της ταινίας ταιριάζει απίστευτα με την εποχή: βρώμικα κτίρια σε αποσύνθεση και οι άνθρωποι να προσπαθούν να ανέβουν βιωτικό επίπεδο πουλώντας τα αγαθά τους. Οι νέοι έχουν στραφεί στα ναρκωτικά για να ξεφύγουν από τις άθλιες συνθήκες ζωής και κάποιοι χάνουν όλα τους τα υπάρχοντα ή παραμένουν σε βίαιες οικογένειες. Κάθε χαρακτήρας αντιπροσωπεύει αυτές τις ζοφερές όψεις της μεταβατικής Ρωσίας των 1990’s. Μια κοινωνία ηδονιστική, μηδενιστική, αμοραλιστική, χωρίς καμία νοσταλγία για το σταλινικό παρελθόν, γεμάτη βία, αλκοόλ και ναρκωτικά. Και μουσικές ροκ διαμέσου του ντόπιου σούπερ γκρουπ Nautilus Pompilius.
  Οι ταινίες του Μπαλαμπάνοφ έχουν έντονο το ροκ εν ρολ στοιχείο από τις οποίες αναδείχτηκε μια νέα γενιά ρωσικών ροκ συγκροτημάτων, των οποίων η μουσική συνόδευσε πληθωρικά αυτές τις σκληρές εικόνες. Τη σκυτάλη από τους διαλυμένους Nautilus Pompilius στις επόμενες ταινίες παίρνουν οι Bi-2, Smyslovyye Gallyutsinatsii, Okean Elzy, AuktsYon, Splin, Agata Kristi, Tantsy Minus, Krematoriy, Masha i Medvedi, La Mansh.
  Ο Μπαλαμπάνοφ πέθανε στις 18 Μαΐου 2013. Ο θανατός του ήταν απρόσμενος (54 ετών) και μυστήριος. Συνέβη μέσα σ’ ένα σανατόριο (ακολούθησε μια σειρά προβλημάτων υγείας και επιληπτικών κρίσεων) και δεν αποφεύχθηκε παρά την άμεση βοήθεια των γιατρών του ιδρύματος.

Κύκλος Προβολών: Μother Russia



Μετά το κενό των διακοπών το ΚουΤου επιστρέφει στους θεματικούς κύκλους προβολών. Στρεφόμαστε βόρεια και συγκεκριμένα στον ρωσικό κινηματογράφο, έχοντας επιλέξει 4 πλέον κλασικές και σημαντικές ταινίες, όπου κάθε μια αντιπροσωπεύει μια εποχή από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι και σήμερα. Μπορεί ο τίτλος που δώσαμε στον κύκλο να προδιαθέτει κωμικά για το περιεχόμενο των ταινίων, αλλά εμείς υποσχόμαστε τα καλύτερα για την ποιότητα και την αισθητική τους. Είδαμε ήδη τις δυο πρώτες ταινίες, το Λεβιάθαν σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ και το Στάλκερ του Αντρέι Ταρκόφσκι. Η πρώτη θεωρείται απο τις σημαντικότερες ταινίες της δεκαετίας τόσο στη Ρωσία αλλά και στην Ευρώπη, αφού κέρδισε τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών για την τεχνική της αρτιότητα αλλά πιο σημαντικά γιατί αποτελεί μια σκληρή και τολμηρή άποψη για την σύχρονη ρωσική πραγματικότητα. Για το Στάλκερ πάλι ό,τι και να πούμε θα ναι λίγο, χιλιοσυζητημένη και με φανατικούς θαυμαστές, είναι από τις κορυφαίες στιγμές της 7ης τέχνης σε όλο τον κόσμο.

Μερικά λόγια για τις ταινίες...

- Leviathan (2014) του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ


   Σε μια παραθαλάσσια πόλη του ρωσικού Βορρά, o Κόλια ζει με την γυναίκα του και τον γιο τους, εργαζόμενος ως μηχανικός αυτοκινήτων. Ο διεφθαρμένος δήμαρχος της περιοχής επιθυμεί να αποκτήσει την γη που βρίσκεται το σπίτι του Κόλια και θα επιχειρήσει να το καταφέρει με κάθε τρόπο. Προσπαθώντας να αντισταθεί στην απαλλοτρίωση της περιούσιας του, ο Κόλια θα ζητήσει την βοήθεια ενός φίλου του από τον στρατό, δικηγόρου που ζει στη Μόσχα, ο οποίος θα έρθει στην πόλη και θα μείνει στο σπίτι του αλλάζοντας τις ισορροπίες στην οικογένεια. Μαζί του θα γνωρίσουμε κι εμείς την ζωή σε αυτόν τον τόπο που δείχνει ένα μικρότερης κλίμακας πορτρέτο της σύγχρονης Ρωσίας. Ο παντοδύναμος δήμαρχος ως σύγχρονος γκάνγκστερ, η υποκρισία της εκκλησίας, η παραίτηση των απλών ανθρώπων, η αδιέξοδη ύπαρξή τους, η νάρκωση τους με το ασταμάτητο ποτό.
   Η βιβλική ιστορία του Ιώβ μεταφέρεται σαν μια απαισιόδοξη υπαρξιακή παραβολή σε μια σύγχρονη πραγματικότητα χρεοκοπημένη από ιδεολογίες, θεσμούς και αξίες. Με το Λεβιάθαν να μην είναι άλλος από το κράτος, την εξουσία του οποίου ο άνθρωπος νιώθει ως εχθρό της ατομικής ελευθερίας του. Κι όμως το φιλμ του Σβιάγκιντσεφ στο πρώτο του μέρος είναι απρόσμενα αστείο, μια κυνική σάτιρα της κατάμαυρης αυτής πραγματικότητας που σε κάνει να γελάς ακόμη κι αν αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Ομως καθώς η ώρα περνά, η πραγματικότητα δείχνει τα ματωμένα δόντια της και οι ήρωες στριμώχνονται όλο και πιο άβολα σε μια γωνία από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν.
   Η μεγαλειώδης φωτογραφία παραπέμπει σε ρωσικά αριστουργήματα, ταρκοφσκική αισθητική, η οπερατικά δραματική μουσική του Φίλιπ Γκλας και η επιβλητική ρώσικη γη με τους απαράβατους νόμους της συνθέτουν το σκηνικό ενός ταξιδιού στην κοιλιά του κήτους. Η ψυχή των ανθρώπων της Ρωσίας και η καρδιά του κτήνους που είναι το κράτος και τα κέντρα εξουσίας ανοίγεται διάπλατα μπροστά μας προσφέροντας μια σπουδαία κινηματογραφική εμπειρία γεμάτη αλήθεια και μεγαλείο, μια ταινία που επιβεβαιώνει τη θέση του Σβιάγκιντσεφ ανάμεσα στους μεγαλύτερους σκηνοθέτες των ημερών μας.


- Στάλκερ (1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι


 



   Στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Stalker, βρισκόμαστε σε μια απροσδιόριστη χώρα, όπου η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει την πρόσβαση σε μια μυστηριώδη περιοχή που αποκαλείται "Η Ζώνη". Τρεις άνδρες, ο καθένας για διαφορετικό λόγο, εισχωρούν στην Ζωνή αναζητώντας το Δωμάτιο, το οποίο θεωρείται πως μπορεί να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία. Ο "Στάλκερ" γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες και τις παγίδες αυτού του κόσμου που συνεχώς αλλάζει και προσαρμόζεται στην παρουσία των ανθρώπων. Οδηγεί έτσι τους άλλους δυο, τον Επιστήμονα που θέλει να ερευνήσει την Ζώνη και τον Συγγραφέα που αναζητά έμπνευση για το έργο του.
   Βασισμένη στο βιβλίο "Πικνίκ δίπλα στον δρόμο", των αδερφών Στρουγκάτσκι, η ταινία αινιγματική περισσότερο απο συμβολική καλεί τον θεατή να δώσει την δική του λύση και ερμηνεία. Η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι μας επιτρέπει να αντιληφθούμε στο μέγιστο βαθμό τόσο το μαγικό περιβάλλον όσο και τους χαρακτήρες που το βιώνουν ο καθένας διαφορετικά. Χωρίς γρήγορο μοντάζ και με μικρές προσεγμένες κινήσεις της κάμερας, τα μεγάλα πλάνα υπερθέτουν το φυσικό με το μεταφυσικό ως αχώριστο συνδιασμό που ορίζει την ύπαρξη. Η παρουσία του υγρού στοιχείου καθοριστική, όπως και σε άλλες ταινίες του Ταρκόφσκι. Το νερό ως κάθαρση, εξαγνίζει τους πρωταγωνιστές και πνίγει την ύλη και την ματαιοδοξία. Είναι μία μόνο από τις θρησκευτικές προεκτάσεις της ταινίας που πραγματεύονται την πίστη, την ελπίδα και τον πόνο.
   Ο μεγάλος ποιητής της 7ης τέχνης Ταρκόφσκι, δημιουργεί απο το μηδέν έναν κόσμο χωρίς εφέ και σκηνές δράσεις αλλά με περιπέτεια βασισμένη στην δύναμη της φύσης και στις επιλογές των ατόμων. Η συγκλονιστική φωτογραφία, τα τοπία που στοιχειώνουν την φαντασία, οι εναλλαγές των χρωμάτων, η προσεκτική χρήση ήχων και μουσικής συμπληρώνουν ιδανικά την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες δίνοντας ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό αποτέλεσμα. Το μόνο που μένει είναι να αφεθούμε σε αυτή την μοναδική κινηματογραφική εμπειρία.


Προβολή 4/2/2017



Ένα βράδυ σε ένα μπαρ ένας φίλος μιλάει στον σκηνοθέτη, Ari Folman, για ένα επαναλαμβανόμενο όνειρό του στο οποίο τον άντρα τον κυνηγάνε 26 άγρια σκυλιά. Το όνειρο συνδεδεμένο με την εισβολή του Ισραηλινού στρατού στο Λίβανο το 1982. Ο Folman συνειδητοποιεί ότι δεν έχει καμία ανάμνηση της θητείας του στο Λίβανο εκείνη την περίοδο όταν ήταν μόλις 19 χρονών. Έτσι ξεκινάει η προσπάθεια του να ενώσει τα κομμάτια της ιστορίας μιλώντας με παλιούς του φίλους που πολέμησαν παρέα. Παράλληλα ο Folman μιλάει και σε ένα φίλο του ψυχολόγο ο οποίος λειτουργεί ως ηθική πυξίδα στην πορεία του σκηνοθέτη να βρει τις χαμένες του αναμνήσεις και ίσως ακόμα τη λύτρωση.
Η ταινία άκρως προσωπική καθώς και πολιτική καταργεί τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και animation. Ο Folman αποτυπώνει αναμνήσεις, παραισθήσεις, παρόν και παρελθόν μέσω της δομής ενός κανονικού ντοκιμαντέρ με εικόνες ζωγραφισμένες στο χέρι επί 4 μήνες. Με περιορισμένο budget αλλά εμμονή για λεπτομέρεια και λίγους συνεργάτες δίνει με το δικό του τρόπο τα γεγονότα. Το Waltz with Bashir προσπαθεί να δώσει τη σφαγή χιλιάδων πολίτων αυτή τη φορά από την μεριά των Ισραηλινών που υπηρέτησαν. Οι Παλαιστίνιοι είναι ανώνυμοι, θύματα γεμάτα πόνο, δεν μιλάνε-μόνο κλαίνε και οδύρονται, συχνά τους βλέπουμε να γίνονται κομμάτια από τις εκρήξεις ή ως πτώματα στην άκρη του δρόμου. Επίσης όμως βλέπουμε την σύγχυση, την αγωνία, την ανθρωποποίηση των Ισραηλινών στρατιωτών αλλά και των πιο γερασμένων πλέον εαυτών τους. Οι θηριωδίες που πραγματοποιήθηκαν άλλωστε κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι και ο λόγος των καταπιεσμένων αναμνήσεων του σκηνοθέτη.
Για τα πραγματικά πλάνα στο τέλος της ταινίας ο σκηνοθέτης σχολιάζει: «Δεν ήθελα ο θεατής να βγει από τη αίθουσα και να νομίζει ότι ήταν απλά μια καλή αντιπολεμική ταινία με καλό σχέδιο και μουσική. Ήθελα να το ξεκαθαρίσω ότι η σφαγή έγινε – περισσότεροι από 3000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν κυρίως παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι.» 

Ιστορικά: Η εισβολή είχε αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του ισραηλινού πρέσβη στις Η.Π.Α Σλόμο Αργκόβ από την εξτρεμιστική παλαιστινιακή οργάνωση του Αμπού Νιντάλ, η πραγματική όμως αιτία υπήρξε η εκκαθάριση των βάσεων της Ο.Α.Π που βρίσκονταν στο έδαφος του Λιβάνου. Ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο Λίβανο στις 7 Ιουνίου 1982. Στη σύρραξη ενεπλάκησαν και δυνάμεις της Συρίας η οποία είχε αναλάβει την προστασία του Λιβάνου και η αμερικανική κυβέρνηση ενθάρρυνε και εξόπλιζε την ισραηλινή επίθεση. Μετά από σκληρότατες μάχες και μεγάλης έντασης αντίσταση, μαχόμενο εναντίον των λιβανέζικων δυνάμεων, των παλαιστίνιων προσφύγων και των συριακών ενισχύσεων, το Ισραήλ κατέλαβε το νότιο Λίβανο.

Φιλμογραφία (ως σκηνοθέτης)
Sha'anan Si (1991, short documentary, with Ori Sivan)
Saint Clara (1996, with Ori Sivan)
Made in Israel (2001)
Waltz with Bashir (2008)
The Congress (2013)
Anne Frank (TBA)

Προβολή 28/1/2017




Αυτό το Σάββατο συνεχίζεται το αφιέρωμα σε ταινίες animation με την την ταινία The Prophet.
Η ταινία κινουμένων σχεδίων The Prophet, του Roger Allers ζωντανεύει με ποικιλόμορφο και ευφάνταστο τρόπο το πιο δημοφιλές έργο του Λιβανέζου συγγραφέα και ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν, το οποίο ξεδιπλώνει μια σύνθεση είκοσι έξι ποιητικών στοχασμών γύρω από την αγάπη, όπως αυτή εκδηλώνεται με την δύναμη της πνευματικής της διάστασης και την ανθρώπινη επικοινωνία που καθορίζεται από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.Κάθε ποίημα και διαφορετική τεχνοτροπία animation, είτε με τη χρήση υπολογιστή, είτε χειροποίτητα καθώς οι σκηνοθέτες που συμβάλλουν στο εγχείρημα είναι η Νίνα Πάλεϊ («Sita Sings the Blues»), ο Ζοάν Σφαρ («The Rabbi's Cat»), ο Τομ Μουρ (υποψηφιότητα για Οσκαρ για το «Secret of Kells»), ο θρυλικός Μπιλ Πλίμπτον, ο Μοχάμεντ Σαέντ Χαρίμπ («Freej»), η Τζόαν Γκρατς («Mona Lisa Descending a Staircase»), ο Μισάλ Σότσα («Chick») και οι Πολ και Γκετάν Μπρίτζι («Fantasia 2000»), όλοι υπό την επίβλεψη του σκηνοθέτη του «The Lion King», Ρότζερ Αλερς. Αφηγητής της ταινίας είναι ο Λίαμ Νίσον, ενώ επίσης δανείζουν τις φωνές τους οι Τζον Κραζίνσκι, Σάλμα Χάγιεκ και Κουαβενζανέ Γουόλις. Τη μουσική υπογράφει ο Γκάμπριελ Γιάρεντ, ενώ πρωτότυπα κομμάτια έχουν συνθέσει για το φιλμ ο Ντάμιεν Ράις και ο Γκλεν Χάνσαρντ.
"Θα σου πω ένα μυστικό,δεν μας φυλακίζουν τα σπίτια, ούτε τα σώματα μας, ούτε καν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Είμαστε πνεύματα. Ελεύθεροι σαν τον άνεμο. Είναι ένα μυστικό που δεν το ξέρουν όλοι.''
:)

Προβολή 21/1/2017



Το ΚουΤου υποδέχεται το 2017 με καινούριο κύκλο προβολών αφιερωμένο στο animation.
Αυτό το Σάββατο στις 9:00 στο στέκι ΠΟΦΠΠ στην Ηρώων Πολυτεχνείου 58 η ταινία "Το τρίο της Μπελβίλ" του Sylvain Chomet.
Γαλλία, δεκαετία του '60. Ο Champion ο αγαπημένος εγγονός της Madame Souza είναι ένα μοναχικό και μελαγχολικό παιδί. Η γιαγιά του προσπαθεί να βρει ποια είναι τα ενδιαφέροντα του εγγονού της ώστε να πάψει να είναι θλιμμένος. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανακαλύπτει το πραγματικό του ενδιαφέρον, τα ποδήλατα. Διαπιστώνοντας την αγάπη του αυτή, του αγοράζει ένα ποδήλατο και το νεαρό αγόρι γίνεται τελικά ποδηλάτης. 
   Ύστερα από σκληρή προπόνηση χρόνων παίρνει μέρος στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. Κάποιοι ντουλαπόμορφοι κοστουμάτοι κύριοι όμως, με επικεφαλή έναν μικρόσωμο, μονίμως καπνίζοντα, με μύτη παντζάρι από το αλκοόλ, απαγάγουν τον νεαρό όταν σταματάει εξαντλημένος. Η γιαγιά του, έχοντας στο πλευρό της τον πιστό τους σκύλο Bruno, κάνει τα πάντα για να τον βρει και να τον σώσει, φτάνοντας μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την πόλη Μπελβίλ. Εκεί θα γνωρίσει το περίφημο «Τρίο», τρεις εκκεντρικές πρώην δημοφιλείς καλλιτέχνιδες του μιούζικ χολ της δεκαετίας του '30, οι οποίες αποφασίζουν να πάρουν την Madame Souza και τον Bruno υπό την προστασία τους και να τη βοηθήσουν να σώσει τον εγγονό της.

  Το Τρίο της Μπελβίλ είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους , του πρώην κομικογράφου, Sylvain Chomet, ο οποίος πέρα από το σενάριο και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε παράλληλα με το σχεδιασμό των χαρακτήρων και το animation. Η ταινία είναι σχεδόν βουβή, αφού έχει ελάχιστους διαλόγους, δίνοντας έμφαση στις κινήσεις και τις ενέργειες των χαρακτήρων, ενώ οι διάλογοι αντικαθίστανται από ηχητικά εφέ και μουσική τζαζ.
  Κύρια στοιχεία του Chomet σε αυτή τη ταινία είναι η καρικατουρίστικη υπερβολή στην απεικόνιση των χαρακτήρων, καθώς και η παλέτα με τα νατουραλιστικά παστέλ χρώματα που χρησιμοποιεί. Το σκίτσο εναρμονίζει το παραδοσιακό χειροποίητο με το ψηφιακό, δημιουργώντας έναν άψογο συνδυασμό δισδιάστατων και τρισδιάστατων γραφικών, ενώ ταυτόχρονα διαφοροποιείται από το ύφος του κλασικού αμερικανικού κινούμενου σχεδίου, παραπέμποντας στην ευρωπαϊκή κόμικ εικονογράφηση των δεκαετιών του '50 και του '60. Η ταινία σε γενικές γραμμές κατακλύζεται από σουρεαλιστικά στοιχεία και ρετρό στυλ. Όλοι οι χαρακτήρες είναι τραγικοί και παράλληλα χιουμοριστικοί και έχουν μια ιδιόμορφη αισθητική που κυμαίνεται από απόλυτα αποστεωμένες μακροσκελείς φιγούρες έως υπέρβαρα κοντά ανθρωπάκια.
  Σαφείς είναι οι επιρροές της ταινίας από το σινεμά του Ζακ Τατί, ενώ εκτός από έξοχο σχέδιο, εξαιρετική μουσική επένδυση και πολύ επιτυχημένη μετάδοση μελαγχολικών συναισθημάτων, ασκεί επιπλέον μια κοινωνικοπολιτική κριτική. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ιστορία της εκτυλίσσεται σε κάποια δυστοπική πραγματικότητα, ή σε μια μεταφορική μεν, ρεαλιστική δε απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας. Επίσης εμφανής είναι και η σατιρική διάθεση του σκηνοθέτη εναντίον τόσο της Αμερικής όσο και του συστήματος παγκοσμίως. Η ρομαντική πλευρά της πόλης του φωτός απομυθοποιείται, παραθέτοντας σε αντάλλαγμα μια πιο καθημερινή και ρεαλιστική άποψη. Με σπίτια ετοιμόρροπα, δρόμους άναρχους και χαοτικούς, δίνεται μια πιο αληθινή εικόνα της ίδιας της κοινωνίας. Η φανταστική πόλη Μπελβίλ, δεν είναι παρά μια σατιρική απεικόνιση του Μόντρεαλ και της Νέας Υόρκης, όπως περίπου ήταν στη δεκαετία του '60.


Προβολή 3/12/2016

Καλό μήνα.
Αυτό το Σάββατου κλείνουμε την θεματική μας Greek Weird Wave προβάλλοντας την ταινία Στρέλλα του Πάνου Κούτρα. Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Κούτρα εκτυλισσόμενη στο φωτεινά παρηκμασμένο αστικό τοπίο της Αθήνας, αλλά παράλληλα και στο μυθολογικό εξωτερικό τοπίο της Αρκαδίας, ξεκινάει με την αποφυλάκιση του Γιωγου, μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού, για τον φόνο που διέπραξε στο χωριό, στο οποίο γεννήθηκε. Η μοίρα του τον οδηγεί σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια, όπου γνωρίζει την Στρέλλα, νεαρή τρανσέξουαλ. Κάνουν έρωτα και δεν αργούν να ερωτευτούν. Τα θέματα του παρελθόντος όμως δεν φαίνεται να έχουν κλείσει. Μία άλλη μορφή φυλακής τον περιμένει.

Έντονο στοιχείο της ταινίας είναι ο ευφάνταστος και λοξός σχολιασμός της ελληνικότητας ως αναμέτρηση με τον αρχετυπικό μύθο και της στερεοτυπίας της εθνικής χαρακτηρολογίας, τόσο σε αναζήτηση του πατέρα όσο και με τις μορφές της φιλοξενίας τις οποίες παρουσιάζει.

Πρόκειται για ένα φιλμ, που όπως έχει λεχθεί, είναι ένα φιλμ καρδιάς και θέρμης που δεν προσποιείται καμία κανονικότητα, ενώ παράλληλα ανατρέπει μια σειρά από αρχές γύρω από το queer, ενσωματώνοντας τις μάλιστα έξυπνα και χωρίς μαχητικές επενδύσεις στην αφήγηση, κλείνοντας με μια βαθιά συνειδητοποίηση: το 2010 μια 25χρονη τρανς από την Αρκαδία, που ζει σε ένα ερείπιο στο Γκάζι, χαρίζει σε όλους έμας τους κανονικούς ένα καραόκε αυτογνωσίας: Vissi d' arte, vissi d' amore, non feci mai male ad anima viva!

Φιλμογραφία

1999, Η επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά
2004, Αληθινή Ζωή
2009, Στρέλλα
2014, Ξενία